Tekfisk får Sandøy på tråden midt i linefisket nordvest av Shetland. På jakt etter brosme og lange har dei møtt på ein kuling så stiv at Sandøy undrast på kva for synder Vårherre vil straffe han for. Om ikkje det var nok, er satellittlinja så dårleg at sommarintervjuet får vente til ein annan dag.

Eit døgn seinare har vinden løya og Sandøy bryt klart gjennom på telefon.

- Korleis er livet på havet for tida?

- Vi ligg og dreg line. Vi har dratt ein stubb i dag tidleg, og no skal vi begynne på neste. Det har vore lite til no, men det er ikkje så uvanleg. Det er ei vanskeleg tid no utpå sommaren. Mange båtar har vore i sving, og då tek det gjerne litt tid før fisken sig attende.

- Kva fekk deg inn i fiskerinæringa?

- Det er ei lang familiehistorie rett og slett. Det låg liksom i korta frå barnsbein av. I min ungdom var det vanleg at sonen følgde faren. Sånn var det med meg, og for kompanjongane mine var det på same måte. Det var enkelt i dei tider.

- Men slik er det ikkje for ungane til deg og syskenborna dine som du driv fiske med?

- No er det ei anna tid. For ungdommen i dag står alle moglegheiter opne. Dei står friare, og det er nok eit pluss, vil eg tru.

- Ville du vald annleis, trur du, om det var slik for deg også den gongen?

- Det aner eg kort og godt ikkje. Noko anna har aldri vore aktuelt. Eg har ein teori om at dei aller fleste stort sett hamnar på den rette hylla, anten du er fiskar eller journalist.

- Kva er dei største utfordringane til fiskerinæringa?

Akkurat no trur eg kan hende det er kvotemeldinga som vi nyleg hadde oppe til politisk behandling. Meininga var at den skulle leggje premissane for lang tid framover. Det har ho diverre ikkje gjort. I staden er det blitt masse uvisse. Politisk uvisse er aldri bra for noko, og i alle fall ikkje for fiskeri. Eg er sikker på at om Høgre og Arbeidarpartiet hadde sett seg ned og diskutert dette, ville dei fått eit fleirtal som var stort nok til at både det politiske miljøet og sjømatnæringa kunne levd med det.

— I Tekfisk skriv vi jo om forsking og teknologi. Korleis kan det bidra til fiskerinæringa?

- Du veit at i mi tid som fiskar, frå 1973 fram til i dag, har utviklinga vore kolossal. Kolossal! Og det har skjedd i samspel mellom forskingsinstitusjonar, bedrifter og næringa sjølv. Det skulle ikkje forundre meg om fiskerinæringa om ikkje så mange år er ei av få næringar i Norge som oppfyller Parisavtala. Så kan styresmaktene peike på fiskeflåten og seie at der er det folk som verkeleg har klart å gjere noko konkret for miljøet, og ikkje har sete på ræva og prata om det. Grøn tenking og miljø går som ein raud tråd gjennom alt. Nokon meiner kan hende det ikkje går fort nok, men det er små framsteg kvar einaste dag.

- Korleis er sommaren 2020?

- Den er noko spesiell, veit du. Vi står jo midt i ein pandemi. Men for mitt vedkommande er det ein fin sommar. Eg var heime i heile juni månad, og fekk med meg den fine godversperioden. Eg skal ikkje klage.

Og når koronasituasjonen er som han er, synest eg faktisk at både Ola Nordmann og styresmaktene har takla det stort sett bra. Eg synest styresmaktene fortener ros for å halde det heile så under kontroll som ein kunne vente. Eg trur konklusjonen ein vakker dag vert at dette var gale, men at vi handterte det skapleg bra. Og så har vi fått oss ein vekkar. Det skal ikkje mykje til før livet til mange «world wide» er heilt snudd på hovudet. Vi er ikkje garantert å behalde det livet og den levestandarden vi er vand med.

- Kva inspirerer deg?

- Det er dei små tinga i kvardagen. Det kan vere eit godt fiskeri sjølvsagt. Eller gode prisar på råstoffet.

Heime kan det vere noko så enkelt som eit barnebarn som kryp opp i senga til deg om morgonen. Eit godt måltid mat i lag med familien. Ei god samtale. Det er mange små ting som, lagt saman, vert store.

Om du ventar heile livet på den store lottogevinsten, så legg du lista for høgt og legg deg open for gedigne nederlag kvar veke. Det er verdiar på eit mykje lågare nivå som er mykje meir verdt.

Slik som no når vi står midt i ein pandemi, har vi trass alt kome oss rimeleg greitt frå det her til lands. Fiskarane har kunne utøve yrket sitt til dømes, om ikkje uforstyrra, men så nært ein kan vente. Det er all grunn til å glede seg over det.

- Kva for ein fisk ville du ha vore?

- Åj, åj, åj. Ei størje kan hende. For farten sin del. Då er du stor og sterk og kan bevege deg fort. Og apropos det: No ser vi at det gode, gamle størjefisket faktisk er i gang att. Det er ikkje attende til gamle høgder, men det er i alle fall fangstbare førekomstar. Det er stor ting, det òg.

Størjefisket er i grunnen den desiderte motsatsen til det vi driv med. Der kan du gjere ein sesong i eitt kast. Vi driv med klassisk tolmodsarbeid framfor noko. Når vi går på sjøen, må vi ta tida til hjelp. Ein dag av gongen. Til sjuande og sist er det langsommelege hal og arbeid over tid som gir resultat. Det heiter seg at, skal dette bli bra, må du ligge i ro og dra lina. Å køyre og leite etter noko som er betre, er ein dårleg strategi.

- Kva er det mest flaue som er skjedd deg?

- Kor lang tid har vi?

- Hehe, så lenge du treng.

- Det er altså så mykje pinleg at eg torer ikkje kome inn på det. Men om nokon vil ha seg et kurs i, unnskyld uttrykket, å drite på draget, så kan dei vende seg til meg og få all informasjonen dei vil.

- No må du i alle fall komme med et eksempel!

- Jo, det var den gongen på danskebåten då eg var fyrstemann om bord i ferja. Bilen min sto som ein kork i flaska, heilt fremst. På morgonen vakna eg av ein høgtalarstemme som sa «Vi ventar framleis på føraren av …» og så mitt registreringsnummer. Då lovar eg at eg var rask på å kome meg i kleda.

— Kva er du mest stolt over å ha oppnådd så langt i karrieren?

Det er dei små tinga, det. Eg har familie. Kjerring, tre kjekke ungar og fire flotte barnebarn. Eg har eiget hus og heim, ein kjekk omgangskrets og ein båt som går rimeleg bra. Eg har aldri vunne i Lotto, ikkje klatra opp Mount Everest og aldri vore på Sydpolen. Men det lever eg godt med. Du må glede deg over det du har og ikkje vere sur for det du ikkje har.

Her kan du lese fleire sommarintervju: